Op het moment dat ik geen beademing meer nodig had, moest ik weg van de NICU in Rotterdam. Er is altijd een gebrek aan I.C. plaatsen, ook voor neonatologie. Nou ik maak natuurlijk graag een plekje vrij voor en ander kindje wat de zorg, apparatuur en kennis van de NICU hard nodig heeft. Op 25 Juni 2004 mocht ik terug naar het Spaarne ziekenhuis in Haarlem, daar was ik ook geboren, dus werd ik daar ook naar terug geplaatst. Papa en mama waren in eerste instantie blij dat ik weer een stukje dichter bij huis kwam. Nu konden zij ook weer thuis gaan slapen en proberen weer een beetje bij te komen van alle schrik. Nu kan het alleen nog maar beter worden met mij. Nadat ik om 16.25 door de ambulance opgehaald werd in Rotterdam, zijn we naar Haarlem gereden. (mama ging met mij mee, papa moest de spullen inpakken en uitchecken uit het Ronald Mc Donald huis) In de ambulance bleek halverwege dat de thermostaat van de couveuze defect was. Het was de bedoeling dat het 37 graden zou zijn in de couveuze maar nadat ik helemaal rood aanliep en verschrikkelijk begon te zweten, bleek dat het al 42 graden was. Pff, wat had ik het warm zeg. Om een beetje af te koelen mochten de couveuze deurtjes open blijven staan. Eenmaal aangekomen in Haarlem kreeg ik gelukkig een lekker bedje. In de ambulance had de verpleegster geprobeerd mijn infuus een beetje door te spuiten, dit lukte niet. In Haarlem bleek dus dat mijn infuus verstopt zat, dan is het dus héél gevaarlijk om het infuus door te proberen te spuiten. Er kan een bloedpropje voor de naald zitten, als je deze dan vervolgens "doorspuit" kan deze in de hersenen terecht komen (met alle gevolgen van dien). Verpleger Ton zag gelukkig dat ik in mijn andere handje nog een leeg infuus had, die konden ze mooi hergebruiken. Ik had al genoeg prik gaatjes in mijn lijfje, ik was dus blij dat ze niet opnieuw hoefden te prikken. Ik had ondertussen wel al een beetje honger gekregen. Verpleger Ton kwam op het idee om gelijk eens te kijken of ik uit een flesje kon drinken. Ik had tot nu toe alleen nog maar voeding via de sonde gehad. Nou het was wel een beetje moeilijk maar ik heb toch 25 ml gedronken, de rest kreeg ik via de voedingssonde want ik was doodmoe geworden van het drinken. Mama heeft mij toen nog even lekker toegedekt en de knuffels in mijn bedje gezet. Daarna is mama naar beneden gegaan om papa te bellen dat we goed aan gekomen waren. Papa was al onderweg, zou er met een half uurtje zijn. Mama had inmiddels ook heel veel trek gekregen. Het ziekenhuis restaurantje stond op het punt om te gaan sluiten, maar gelukkig hadden ze nog een broodje bal met mosterd voor mama. Ja, mama moest wel een beetje eten, anders had ik magere moedermelk, dat schiet niet op natuurlijk. Toen papa aangekomen was, zijn ze nog even bij mij geweest om te kijken hoe het ging. Nou ik lag lekker te slapen dus papa en mama konden gerust naar huis om lekker in hun eigen bedje te gaan slapen.
Dat was voor papa en mama opnieuw een beetje een wrang moment. Zij kwamen met z'n tweetjes aan in huis waar zij een week geleden uit weg waren gegaan met het idee pas met z'n drieën terug te keren. Het was gelukkig een troost voor hen dat het alweer een heel stuk beter met mij ging. Opnieuw realiseerden papa en mama hoe ontzettend plezierig het Ronald Mc Donald huis is geweest. Als zoiets is gebeurd, wil je als ouder gewoon niet thuis zijn!
<