Papa en Danique 18-06-2004 -> 19.09 uur Papa mag ook even bij mij, zijn kleine meisje even aanraken.
Na ongeveer een halfuur kwam de verloskundige vertellen dat ik op de afdeling neonatologie was gebracht en aan de beademing lag omdat ik het heel erg banauwd had. Mama besefte op dat moment nog niet wat er precies aan de hand was. Papa was inmiddels ook weer bij mama. Mama zou eerst even gaan eten (ze had immers de hele dag nog niet gegeten). Als mama zelfstandig buiten het bed haar tanden kon poetsen dan mocht ze ook even lekker douchen (dat kon mama natuurlijk wel). Daarna zou mama naar mij toe mogen. Na 45 minuten was mama zover en kon ze met bed en al naar mij toe op de High-care afdeling neonatologie . De verpleegkundige zei nog tegen mama "je moet niet schrikken hoor, ze ligt aan allemaal apparatuur en er zitten allemaal slangetjes en draadjes aan haar". Mama riep nog, "oh, ik ben wel wat gewend hoor, het zal wel meevallen". Mama had wel gehoord dat ik aan de beademing lag maar verwarde het met wat zuurstof via een kapje oid. Mama mocht na haar handen te hebben gewassen en gedesinfecteerd de afdeling high care neonatologie binnen. Daar lag mama's kleine meisje. Ik had een grote slang in mijn kleine neusje, allemaal plakkers met draadjes op mijn borst en een infuus aan mijn handje. Ik was benauwd en hard aan het vechten tegen de kunstmatige beademing. De kinderarts vertelde dat ik vruchtwater met meconiumin in mijn longen had gekregen, ook wel meconium asspiratie syndroom geheten. Daarom kon ik bijna niet zelfstandig ademen en moest ik dus aan de beademing blijven. En omdat het Spaarne geen academisch ziekenhuis is, mogen ze geen langdurige beademing uitvoeren bij baby's. Ofwel ik moest overgeplaats worden. Ze konden nog niet vertellen waar ik heen ging, want ze hadden in de omliggende academische ziekenhuizen geen plek voor mij. Na twintig minuten kwam de verpleegkundige vertellen dat ik naar Rotterdam moest, naar het Sophia Kinderziekenhuis van het Erasmus MC. Voor papa & mama was dat het moment dat het begon door te dringen dat hun kleine meisje er echt heel slecht aan toe was. Daarop wist de kinderarts ook nog even te vertellen dat mama waarschijnlijk niet mee kon naar Rotterdam, want er was geen plaats voor haar, nou dat slechte nieuws konden papa & mama er ook nog wel even bij hebben... In korte tijd was de babylance gearriveerd om mij op te halen. Ik werd opnieuw aan allerlei "mobiele" apparatuur aangesloten in de transportcouveuse , zodat ik met de babylance mee kon. Hier heb ik helemaal niets van gemerkt want ik kreeg gelijk al zoveel medicijnen dat ik volledig van de wereld was. Er gingen 2 ambulance medewerkers mee, een kinderarts en 2 verpleegkundigen. Papa en mama mochten nog even afscheid van mij nemen terwijl ik al in de couveuse lag. Daarna werd ik meegenomen. Dit was voor papa & mama het allerergste moment..., nauwelijks nog beseffend dat zij vader en moeder waren geworden en dan ineens wordt ik nauwelijks een uur oud, weer in een enorm gevaarte met allemaal draden en metertjes "van hen weggehaald" om over te worden gebracht naar Rotterdam. Gelukkig kwam vrij snel daarna het bericht dat er een plaatsje was voor mama in Rotterdam, het was alleen nog niet bekend wanneer er een ambulance vrij was om mama te vervoeren, dat was dus gewoon afwachten. Maar mama kon in ieder geval met mij mee, dat was het aller belangrijkste.
